Posłuchaj, co szepcze wiatr gdy rankiem wyciąga skrzypce. Nastraja struny, bo wie, jak trudno być wielkim mistrzem. Jak trudno złapać ten rytm co wabi, melodią kusi... a jeszcze błękitu toń, do zgodnej współpracy zmusi. /M. Polak/

Porzucony w codzienności liść szeleścił pod stopami. Wiatr poderwał go do lotu aby olśnił nas barwami. Pod paletą nieba tańczy, opiekuńcze ramię czując. Nawet deszczem się nie martwi - szczęścia krople go całują. /M. Polak/

Niechaj seledyn z kropelek rosy, rozmyje kręgi myśli starganej, tak, aby spojrzeć pogodnie wokół, kiedy zapuka kolejny ranek. /M. Polak/

Tu dąb wznosi się ku górze, a konary jego duże. Harde, twarde i wiekowe... z chmurą wdają się w rozmowę. /J. Brzechwa/

Najpierw kształtujemy własne nawyki, a potem nawyki kształtują nas. /J. Dryden/

Od pojawienia się w poczekalni czekałam na nią Dagmaro, tapeta jest śliczna :)

Cześć i czołem - pożegnam się z zespołem. Zielona ze mnie dama - od dzisiaj kumkam sama. /V. Janecka/

♪ Ciągle pada... alejkami już strumienie wody płyną, jakaś para się okryła peleryną, przyglądają się, jak mokną bzy w ogrodzie. A ja? A ja chodzę! W strugach wody, ale z czołem podniesionym. Żadna siła mnie nie zmusza i nie goni. Idę niby zwiastun burzy z kwiatkiem w dłoni... O tak! ♪ /K. Dzikowski/

Gdzie jesteś, Mały Książę, gdzie? Odszedłeś z mej książeczki kart. W świecie, gdzie nikt nie kocha róż, na zawsze ktoś pozostał sam. /K. Dzikowski/

Każdy dzień ma swój aromat. /M. Wańkowicz/

Jaki dzień w moim życiu był najpiękniejszy? To nie był dzień, to była noc... /B. Bardot/

Chmury rozpuściły włosy i deszczem sięgają ziemi. /W. Gombrowicz/