Niech świat dzieci jest zawsze radosny i beztroski...

Między chwilami szept nieba łapię, złociste blaski nabieram w dłonie. Wśród trawy szukam szczęśliwych marzeń... tych, co gwiazdami mi się pokłonią. Życzę i Tobie zapachów, blasku, gdy kroczyć będziesz szlakiem codziennym, a ciepłe słowa weź też na drogę, by je odmieniać w trybie niezmiennym. /M. Polak/

Na spacer, po ciche szczęście, tak ręka w rękę pójdziemy. Z otwartym szeroko sercem, przystań nadziei znajdziemy. Sięgać będziemy ku gwiazdom. A może tylko próbować? Może się uda choć chwilkę... wszechświat w ramionach swych schować? /M. Polak/

Z samego rana na skraju ciszy, myśli przeróżne z kątów się słyszy. Wybieram tylko te najpiękniejsze. Takie, co słodkie piszą mi wiersze. /M. Polak/

Mój dom buduję z ciepłych uśmiechów, gdzie czułość, troska ma trwałe miejsce. My, choć jesienni, kwitniemy wiosną, gwiazdy spraszamy ust cichym drżeniem. /M. Polak/

Nie szukam odbić w lustrach zszarzałych, patrzę jak motyl na dłoni siada... wypełnia sensem barw dom przyjazny, napełnia ciepłem, zmarszczki wygładza. /M. Polak/

Na przekór burzom, zakrętom losu, jesiennym targom i włosom siwym... patrząc na niebo zbieram marzenia, z nimi dyskretnie nabieram siły. /M. Polak/

Na pogodne niebobranie ja się piszę i to zaraz. Promień słońca łatwiej złapać, gdy nie ciąży trudów balast. Zieleń zna już do mnie drogę, wspiera siły prawie co dnia. Zwłaszcza teraz, gdy w pochodzie barw tęczowych idzie wiosna. /M. Polak/

Chcę się zagubić w gąszczu barw i światła. Serce kształtować pyłem gwiazd najczystszych. Słów ołowianych nie znać i nie słyszeć, bez gorzkich doznań otwierając myśli. /M. Polak/

Minuty dane wykorzystaj, starych na nowe nie wymienisz. Nie wypuść marzeń, nie odkładaj i gwiazd nazbieraj do kieszeni. /M. Polak/

Jeśli w błękicie nie masz wsparcia, wioseł z promieni tkać nie umiesz, magii nie czerpiesz z chwil... tych obok - widzisz przed sobą moc utrudnień. /M. Polak/

Dziękuję :)