"Czasem wystarczy czyste niebo, kilka gwiazd, lekki powiew wiatru na twarzy i blask księżyca, by znaleźć się w innym świecie"

Zieleń zna już do mnie drogę, wspiera siły prawie co dnia. Zwłaszcza teraz, gdy w pochodzie barw tęczowych idzie wiosna. /M. Polak/

To, co dobre, sercu miłe, niechaj wpływa w świtu wrota i napina zmysły wszystkie, wielbiąc światła cudny pokaz. /M. Polak/

Jeszcze ciemno lecz z daleko, na krawędzi horyzontu, otworzyła się powieka, dając z nieba wyjrzeć słońcu. Barw paletą delikatnie - harmonijna nieba tkliwość, kładzie się pod pędzel lekko, aby kształty ciepłem ująć. /M. Polak/

Na huśtawce z promieni i z kasztanem we włosach, posłuchajmy jak szumią ciche baśnie we wrzosach... cienie się rozkładają wśród malutkich kwiatuszków, gdy będziemy cierpliwi, zobaczymy tam wróżki. /M. Polak/

Tam gdzie cisza czar roztacza, gdzie granica jest istnienia, o poranku w blasku zorzy, wróżki kapią się w strumieniach. Przelewają wód kropelki, głaszcząc dłonią chwile czasu... w tchnienie wiatru sączą radość, echo łowiąc w gąszczach lasu. /M. Polak/

Ciepłem porośnięta chwila, brzmi milionem barw odcieni, skowronkami śpiewa w sercu, nowy dzień zaczyna cenić. /M. Polak/

Wiatr liście srebrnym dotykiem głaszcze, deszczem spisuje swe opowieści, o tych ażurach i tych koronkach, gdzie promień łapie słoneczne treści. /M. Polak/

Ptaki świtu gubiąc pióra, zapraszają dnia pomyślność. Uczą abecadła barwy, wiosny znaki chcąc rozwinąć. /M. Polak/

Jeśli nie wiesz co napisać, to nie myśl i nie pisz. Podziwiaj..... pięknie Grania :)

Gdy cię nie widzę, nie wzdycham, nie płaczę. Nie tracę zmysłów, kiedy cię zobaczę. Jednakże, gdy cię długo nie oglądam, czegoś mi braknie, kogoś widzieć żądam... i tęskniąc sobie zadaję pytanie: Czy to jest przyjaźń, czy to jest kochanie? /A. Mickiewicz/

Nasze życie zawsze pokazuje rezultat naszych dominujących myśli /S. Kierkegaard/