Grażyna a gdzie Ty tego ślimaczka wytrzasnęłaś? Super :)

To zdjęcie nie jest z najwyższej półki, ale nie mogłam się oprzeć by dodać tą tapetę. Buzia tego dzieciaczka towarzyszyła mi dzisiaj przez cały dzień. Ciągle ją miałam przed oczami...

Niesamowita wierność patrzy mu z oczu...

W cieniu krzewu azalii się skryła, smutna wiosenna dziewczyna. Plecie wianki z przebiśniegów - bielutkie, wplata perłowe łzy przepełnione tęsknotą, smutkiem. W bukiety składa słońca promienie, cierpliwie czeka na jedno spojrzenie. Jednym gestem możesz wygładzić fałdy zgniecionych westchnień i powiedzieć czule... jestem.

Bo w życiu jest taki moment kiedy chciałoby się, aby marzenia stały się rzeczywistością.

Więc chodź, pomaluj mój świat - na żółto i na niebiesko... niech na niebie stanie tęcza, malowana Twoją kredką :)

To dzieci są praw­dzi­wymi ob­serwa­tora­mi te­go świata.

Nie zawsze jabłko jabłkiem było, wpierw było szczere kwiecie. Przedtem pienisty kwiecia cień, przedtem wiosenny sen na świecie.

Co ci powiedzieć, piękna dziewczyno, jakim to słowem rozpocząć mowę, z jaką do ciebie zwrócić się miną, w którym kierunku pochylić głowę.

Człowiek, który się nie myli, drzewo, które się nie pali – nie istnieją.

Fajny sufit. Ładnie to wygląda przy białych ścianach.

Dzięki Grażynka, ten nosek będzie w kalendarzu na 2016r., który sobie zrobię :)