Kiedy ktoś na okrągło Cię rani, pomyśl o nim jak o papierze ściernym. Może Cię podrapać, lekko zranić, ale w końcu Ty będziesz wypolerowany a on stanie się bezużyteczny.

Świat jest zbyt piękny, aby nienawidzić go z powodu jednego człowieka.

Najpiękniejsze chwile w życiu człowieka to takie, kiedy podziwiając cokolwiek, czuje jak w duszy gra muzyka...

Sądowi o pięknie nie sprzyja ani noc, ani wino...

Nie pozwól nikomu, by gasił Twój blask tylko dlatego, że razi go w oczy.

W życiu wygrywają ci, którzy potrafią zachować dystans do siebie i nie traktują siebie zbyt poważnie.

Kawa stygnie, uczucia gasną, piwo traci gaz, namiętność wietrzeje, a ludzie zwyczajnie odchodzą...

Najpiękniejsi ludzie, których znam, to Ci, którzy znają smak porażki, poznali walkę, cierpienie. Ci ludzie mają wrażliwość. Piękni ludzie nie biorą się znikąd.

Magiczna symfonia spleciona z nut wiatru i z tej mgiełki lekkiej, która noc pamięta, sitowie musnęła szelestnym dotykiem.

Lato spotkałam po drodze, tęczową miało sukienkę, w spojrzeniu promienie słońca, szło polem z ciszą pod rękę. Zbierało rosy kropelki, szczebiotem ptaków nuciło, błyski czułe i słodkie, w fontannę hojnie rzuciło.

Aby jutro zieleń ubrać, spać się kładą wszystkie barwy. Zaraz nocka z nami siądzie by kołysać losu skarby. Gwiazdę, co zamruga szczęściem, woal tęsknej mgły nad łąką, świerszcza koncert przy księżycu, z tą melodią w sercu drżącą.

Z szumem morza lub ogrodu, błyśnie zachód lub wschód słońca. Kropla wspomnień błyśnie w oku, do tej pory jeszcze lśniąca.