Konie są piękne, choć ich tak niewiele masz. Konie są piękne, więc je pogłaszcz póki czas. To nie prawda, że koń nie czeka na twe ręce. Kiedy serce mu dasz, on nie chce nic więcej.

Bałem się oczy słabną - nie będę mógł czytać. Pamięć tracę - pisać nie potrafię. Drżałem jak obora, którą wiatr kołysze... - Bóg zapłać Panie Boże bo podał mi łapę pies, co książek nie czyta i wierszy nie pisze. /ks. J. Twardowski/

Gdy przeszłość do Ciebie dzwoni, nie odbieraj. Nie ma Ci nic nowego do powiedzenia.

Nie ma to jak.... u Mamy :))))

Kolejny beztroski dzień minął już bezpowrotnie, dobrze mi było dzisiaj, spędziłem go samotnie. Swej pasji się oddałem, w żywiole swoim byłem. O takiej właśnie chwili od dawna już marzyłem.

Bądź kimś, kto usiądzie obok i wysłucha mnie bez otwarcia ust. Bądź kimś, kto przytuli, gdy zobaczy chwiejącą się łzę na koniuszku mojej rzęsy.

Nie myl nigdy mojego milczenia z ignorancją, spokoju z akceptacją, uprzejmości ze słabością.

Poezja starych studni, zepsutych zegarów. Strychu i niemych skrzypiec pękniętych bez grajka. Zżółkła księga, gdzie uschła niezapominajka drzemie - były dzieciństwu memu lasem czarów... /L. Staff/

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny... i pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny. Dżdżu krople padają i tłuką w me okno. Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną. /L. Staff/

Zatrzymało się lato w marzeń słodkiej muzyce, w kołysance nadziei oraz w chwilach wyciszeń. Zatrzymało się lato w zmierzchu pełnym purpury, zaplatając blask światła w drzew przydrożnych ażury.

Zamieszkać pragnę nad wodą, tam, gdzie las brzegów dotyka, bo lubię, jak mnie kołysze szelestna liści muzyka. Gdy drzew korony ruszają, do pląsów w rytmie słów wiatru, treścią się śmiałą wypełnia szumiący jeziora - nastrój.

Rąbkiem jawy treść myśli przecieram, właśnie zegar wybija barw tęczę. Rozbłękitnia się chaber gościnnie a i maków czerwonych jest więcej.