Zbyt często stawiamy przecinek tam, gdzie już dawno powinniśmy postawić kropkę.

Zaufanie jest jak lustro. Pęknięte da się skleić ale zawsze będzie widać rysy na powierzchni.

Czas wciąż popędza, myśli, że może na jutro sobie zamówić zorzę. Wczoraj nie było ani minutki, by śmiech rozpisać na słodkie nutki.

Może kiedyś złapię spadającą gwiazdę, gdy przez śnieżne pola powędruję nocą. Zafunduję sercu czarodziejską jazdę, aż się wszystkie miedze gwiaździście rozłocą.

Może sobie pójdę na spacer, kochanie. To nic, że tak ciemni i tak sieje deszczem. Zjadłem już obfite ze wspomnień śniadanie... i tylko spaceru brakuje mi jeszcze.

Warto zatrzymać się na chwilę, bo zupełnie inaczej biegnie wtedy czas...

Zwodniczy jest urok tego, co trudne i dalekie. Niepowtarzalne okazje znajdują się tuż obok Ciebie.

Zielone i złote, błękitne i białe, marzenia, co świtem ku ustom się chylą. Brzaskiem otwierają niecierpliwość serca, by ciepłem się wszystko cudownie prześniło.

Z mgły powstaje obłok ciszy, okno w czasie zagubione, które barwą mleczną spina horyzonty utajnione. Lecz gdy tylko się uniesie woal lekki oraz zwiewny, ukazuje barwną jesień z jej nastrojem mokro- śpiewnym.

To nie te czasy, arlekinie, nie te czasy. Dziś saksofony, arlekinie, kontrabasy... i nie da rady zdobyć serca przez ballady, bo dawno minął minął czas arlekinady. /Filipinki/

Dostałam pajacyka na Nowy Rok, pajacyk nóżką kiwał w przód, w tył i w bok. Strasznie miły był i cieszyło bardzo mnie, że pajacyk tańczy jak ja chcę. I wszystko było cacy aż nagle trzask, rozkoszny mój pajacyk ze ściany zlazł. I tam gdzie on był, tam przywiesił zręcznie mnie, i dziś muszę tańczyć jak on chce. /Alibabki/

Prawda jest jak dobre wino. Często znajduje się w najciemniejszym kącie piwnicy. Co jakiś czas trzeba je odwrócić, delikatnie odkurzyć, zanim wyjmie się na światło dzienne.