Marzenia senne przychodzą nocą. Spowite mgłami,lekkie, ulotne. Odbicie pragnień, tęsknot co łączą, życie z fantazją, bardzo przewrotnie.

- "Chcę napisać dobrą powieść" oświadczył uczeń. - Zatem pisz o tym, co widzisz, nie o tym, na co patrzysz.

Spójrz... tak nam świat śpiewa. Złote harfy cicho grają. Ich hymn, sięga boskiego nieba. Struny, pod palcami lekko drgają. Głos anielski, chorał nieznany. Rozwijają się królewskie brzmienia: serc ludzkich srebrzyste soprany, rytm spojrzeń... życie tak zmienia. /P. Wosiak/

To prawda... - mruknął Puchatek spoglądając w lustro i klepiąc się po brzuszku. - Nie liczy się rozmiar... liczy się puchatość :)

Przesypują się przez palce: błękit, słońca lekkie smugi, gdy do brzegów cień podpływa, marszcząc słodko tor żeglugi. Myślę, że tu jest tak co dzień. Delikatnie, kryształowo... trudno oddać nastrój słowem, cóż dopiero zwykła mową...

Lekki podmuch pełen ciepła, zawirował, spuścił tony. Kiedy spostrzegł błękit wody, gdzie się pławił czas zielony. Skusił podziw wyobraźni nieśmiałością, kołysaniem. Ciszą co pokory uczy, kiedy piękno spłynie na nie. /Maryla/

W promieniach lśniących bursztynowo, noc już w karmazyn się zamienia, wchłaniając wzrokiem złoty owoc, zabieram do snu me marzenia.

Nie myśl o tym, jak długą masz drogę przed sobą. Nie mierz nigdy odległości między startem a metą...

Wolny od uprzedzeń umysł i otwarte serce są niczym okna otwarte na oścież w pogodny dzień.

Z drobiazgów życiowych wykonanych wielkim sercem powstaje cała wielkość człowieka.

Żadna prośba nie jest zbyt śmiała, żadna potrzeba nie jest zbyt wielka, żadna nadzieja na cud nie jest zbyt absurdalna.

Nigdy nie odkładaj do jutra przyjemności, którą możesz mieć dzisiaj.