Stoi śnieżna, wyniosła, z zielonymi igłami. Przyszła z lasu, gdzie rosła wraz ze swymi siostrami. Pachnie mrozem i borem, i żywicą, i korą. Jeszcze dzisiaj wieczorem w strój ją barwny ubiorą.

Śnieżynko! Śnieżynko! Nasza gwiazdko z nieba! Przyleć do nas, przyleć, bo cię nam potrzeba! Twoich białych czarów co zmieniają ziemię! Nasza gwiazdko z nieba, brakuje nam ciebie.

Pada śnieg, prószy śnieg, wszędzie go nawiało. Dachy są już białe, na ulicach biało.

Jesteś lekiem na całe zło i nadzieją na przyszły rok. Jesteś gwiazdą w ciemności, mistrzem świata w radości... oto cały ty.

Brodzisz wśród liści, jakaś zagadkowa. Może się martwisz, że jesień znowu z rąk się nam wymyka... a może zasłuchana jesteś w koncert jesienny na opadłe liście, z towarzyszeniem strumyka. /A. Ziemianin/

Tajemnicza kobieta w pięknym otoczeniu, podąża do przodu - ku swemu marzeniu.

"Szeptem do mnie mów, mów szeptem. By nikt obcy twoich słów nie słyszał. Jak najciszej... proszę mów"

Poczuwam się do obowiązku odpisania Ci Grażynko, ponieważ tapetę dodałam ja. Tapeta została pobrana w całości przeze mnie, nic nie poprawiałam i nie ucinałam. Poza tym nie jestem pewna, że została ucięta. Wydaje mi się, że autor mógł mieć na myśli celowe takie wykonanie. Dolna gwiazdka i bombka nie zostały ucięte. Tego nie wie akurat nikt. A podpis...?? Nie zawsze jest dodawany przez autorów grafik.

Do sukcesu nie ma żadnej windy, trzeba iść po schodach.

Święty Andrzej szczęście wróży... z wosku, butów i ostróżyn :)))

Aniele Boży Stróżu mój, prowadzisz mnie za rękę. Znasz każdy uśmiech, każdy ból, znasz wszystkie drogi kręte.

Nie kocham jeszcze, a już mi się zdaje, że nam gdzieś lecieć, rozpłynąć się trzeba, w jakieś czarowne dziedziny i kraje. Już mi się marzą słowicze wyraje - do tego nieba, które gdzieś czeka, aż nas ukołysze w błękitną ciszę. /M. Konopnicka/