Wiecznie tak samo jeszcze jak za czasów Piasta, po łokcie umączone ręce dzierżąc w dzieży, zakwasem zaczyniony chleb ugniata świeży, przejęta swym odwiecznym obrządkiem niewiasta. Gdy, wedle doświadczenia niechybnych probierzy, nazajutrz ugniot miary właściwej dorasta, pierzyną ciepłą kryje pulchne ciało ciasta, kędy cierpliwie pory wypieku doleży. /L. Staff/

Chciałabym... przez chwilę poczuć za­pach wiosny... obudzić motyle... śpiew ptaków radosny. Stąpając boso po świeżej murawie, w rytm me­lodii świerszcza grające­go w trawie.

Z moich ubiegłorocznych wierszy, gra muzyka letnich świerszczy. Już dźwięczą dzwoneczki kryształów, wyczyszczone pięknie z banałów, a złożone z kropel rosy, zbieranej gdzieś w innym świecie, by odganiały od Ciebie złe myśli, burze i zamiecie. /Maryla/

Pytanie to, w tytule, postawione tak śmiało, choćby z największym bólem rozwiązać by należało. Jeśli ogórek nie śpiewa, i to o żadnej porze, to widać z woli nieba prawdopodobnie nie może. Lecz jeśli pragnie? Gorąco! Jak dotąd nikt. Jak skowronek. Jeśli w słoju nocą łzy przelewa zielone? /K.I. Gałczyński/

Gdybym spotkał ciebie znowu pierwszy raz, ale w innym sadzie, w innym lesie - Może by inaczej zaszumiał nam las, wydłużony mgłami na bezkresie.... /B. Leśmian/

Ciemną suknię rozpostarła Czarna Dama za oknami. Księżyc spojrzał, puścił oko i rozsypał wór z gwiazdami... /Maryla/

Gdy świat jawi Ci się czasem smutny, jak jesienna szaruga, rozejrzyj się, może nawet blisko, coś słodko do Ciebie mruga? Wiedz, że uśmiech przyjaźni, jasne kręgi roztacza... spokojem napełnia myśli i otuchą do serca wkracza. /Maryla/

Szczęśliwi ludzie nigdy nie są zazdrośni i złośliwi. Wdzięczni są za każdy dar, za każde dobre słowo. Więcej dają od siebie innym, we własnym sercu znajdują raj, w którym witają cały świat.

Historia jej bardzo zawiła, nikt nie zna dokładnej daty. Kto pierwszy nazwał ją piłką, gdy była zrobiona ze szmaty? Bez mała wszystkim służy, w przewadze męskiej połowie. W niej można się całkiem zadurzyć, bez reszty utracić głowę. /jarmolstan/

Pomagasz człowiekowi to i człowiek Ci pomaga.

Wielkie serce jest jak słońce, co świat grzeje, życie budzi. Ogniem własnym wieki płonie, pokolenia przetrwa ludzi. A my zwykłe, proste serca, myśmy jeno są zwierciadła. Co zabłysną i zaświecą, gdy skra słońca na nie padła. /M. Haiman/

Cudnie Ewa :)