Rozpędzony zegar odmierza godziny, upływa szczęście, wciąż je gonimy. Z roztańczonym wiatrem, który walca gra, biegnę do przodu, chcę uchwycić czas.

Wstać ran­kiem gdy zacznie się świt, po łące przechadzać się boso. Gdy słońce za­bawia się z mgłą, po­pat­rzeć jak kwiaty lśnią rosą. A po­tem się można położyć, by spoj­rzeć na niebo wysoko. I mrużąc swe oczy przy słońcu, przyglądać się białym obłokom.

Jedyne, co wolne w naszej cywilizacji, to wiatr.

Pokazujmy ludziom twarz, nie plecy.

Fascynacje, to chwile zapomnienia, które podarowała nam natura.

♘ Pejzaże przed siebie wciąż cwałujące, jesienią rudo-złote liście witające.... zimą ośnieżone drzewa całe w koronkach, wiosną w rozśpiewanych pod niebem skowronkach.... ♘ /Maryla/

Jest na końcu mapy taka wieś, gdzie przy polnej drodze domy dwa. Gdzie ze studni wodę trzeba nieść, a jedynym światłem - światło dnia. /z rep. Pod Budą/

♫ Poplątał drogi najżarliwszy gniew. Dwa słowa, obce światy, jeden marny kres. Słowa, słowa, rwąca rzeka słów. Droga, droga, wiorsty pustych dróg ♫ /z rep. Lombardu/

Bladym świtem czas rozważa, czy zakończyć noc wypada. No, bo z jednej - są marzenia a z tej drugiej - ich spełnienia. I przeciąga się chwilami, kładąc barwy ze smugami. Tu różowe, tam błękitne, śni Dzień Dobry aksamitne /Maryla/

Słyszałam, że kolor hortensji zależy od kwasowości ziemi.

Każdy z nas ma taką małą nadzieję na niemożliwe...

Są ludzie, po których odejściu pozostaje coś więcej, ponad wspomnienia.