Nad waszymi głowami Wieczność falą swą szumi, A człowiek, który został, Jeszcze was nie rozumie. Na skałce nad siklawą Profile zadumane, Twarze wasze kamienne Zwrócone ku tumanom. Życia wasze minione Jak kamienie w strumieniu, Bracia, siostry rodzone, Mówcie po imieniu. Wołacie mnie ku sobie, Ale jeszcze chwileczka, Tam gdzie dziś łąki koszą, Inna woła piosneczka. Nie bądźcie tacy smutni, Przyjaciele tatrzańscy, Słuchajcie! Gęśliki utną: Bartuś gra na Żywczańskiem! Odpowiedz

Dłonie są krajobrazem serca. Dłonie pękają nieraz jak wąwozy, którymi się toczy nieokreślony żywioł. Te same dłonie, które człowiek wówczas dopiero otwiera, gdy nasycone są trudem – i widzi, że przez niego jednego inni ludzie spokojni już idą. Dłonie są krajobrazem. Gdy pękną, to wtedy w ranach wzbiera fizyczny ból, rwący swobodnie jak strumień. Ale człowiek nie myśli o bólu. Ból sam jeszcze nie jest wielkością, a swej właściwej wielkości on po prostu nazwać nie umie. Odpowiedz

Odpowiadaj dobrem na zło, a zniszczysz w podłym człowieku zadowolenie ze zła. Odpowiedz