Potoki mają swe łoża -I mają granice morza Dla swojej fali -I góry, co toną w niebie, Mają kres dany dla siebie, Nie pójdą dalej! Lecz serce, serce człowieka, Wciąż w nieskończoność ucieka Przez łzy, tęsknoty, męczarnie, I wierzy, że w swoim łonie Przestrzeń i wieczność pochłonie I niebo całe ogarnie.

CUDNA ROZA :)

ślicznie ujęta róża

Pięknie zrobione zdjęcie.