ob­sy­pujesz mnie kwiata­mi słów ja po raz ko­lej­ny gładzę pocałunkiem kon­tu­ry ust po­wiet­rze zas­ty­ga w bez­ruchu Twoich dłoni uśmie­chasz się tak jak­by cisza miała ja­kieś znaczenie

bra­kuje mi Two­jego do­tyku, spoj­rzeń, tych rozmów, Two­jego uśmie­chu...bra­kuje mi po pros­tu Ciebie, nie ma dnia bym nie myślał o To­bie, o tym co mogłoby być, ale nie może...chy­ba lu­bię żyć marzeniami.