i znów umieram w so­bie jak stracony anioł i walę pięściami w tkanki które oka­lają to kim jestem jak­by powłoka była jedynym co mnie tłamsi

Ciągle pow­tarza: "Ty jes­teś moją nadzieję, wiarą w lep­sze jut­ro i piękny świat." Tak bar­dzo za­kocha­na w aniele.

Jest Ok :)

pomysł fajny, tylko trochę za jasno i zlewają się kontury...