Na wzgórzach, Na przemyskich górkach Leży Kalwaria Pacławska Niemal spowita w chmurach. Rząd wieżyczek wystrzela Z ciemnej gęstwiny zieleni. Biel kapliczek dróżki mieni Na biało i różowo. Mgła, rosa perłowa Usiadła na tarninie. I lata przeminą. I wieki przeminą, A tu pielgrzym z sękatym kijem Uwielbi Jezusa i Maryję, Wezwie Archaniołów: Michałów, Gabrielów, Rafałów I ziemię umęczoną, I niebo całe.

Chciałam dot­knąć nieba.Szłam za gwiazdą,która dro­gow­ska­zem była mi.Zbłądziłam,kierun­ki po­myliłam.Przez zapłaka­ne oczy,dos­trzegłam kształt.Był to, raj­ski ptak,które­mu tęcza pióra ma­lowała.Po­wie­dział mi,że zbyt wcześnie,do niego do­tarłam.W swe skrzydła wziął mnie...i poszy­bowa­liśmy ,ku bez­pie­cznej przystani

Przyjaciele są jak ciche anioły, które podnoszą nas, kiedy nasze skrzydła zapominają, jak latać. Antoine de Saint-Exupéry

Kiedy od­chodzą anioły, zos­ta­je wiatr po trze­pocie ich skrzydeł.

Przy­jaciele są jak ciche anioły, które pod­noszą nas, gdy nasze skrzydła za­pom­niały jak latać.

O no­cy Zmar­twychwsta­nia Jak żeś ty była bo­gata Gdy spłynęła na ciebie sreb­rników miłości zapłata. Gdy złota szat aniel­skich na suk­nie two­je spadły Gdy sza­firo­we ce­kiny Anioły na ciebie kładły... Gdy sreb­rnych pyłów diade­my na twoją głowę opadły.

Przyszedł czas, co zmienił mu na­wet kości: to Eros przeszył go strzałą miłości, kiedy dos­trzegł na ziemi tę je­dyną: swe­go Anioła, co szedł ścieżyną...

codzien­nie obserwuję set­ki upadków i uniesień ludzi trze­poczących jak fla­ga na wietrze skrzydła nie są pot­rzeb­ne ludziom którzy dążą do celu widzę jak staruszek pędzi przez ot­chłań czasu a po­tem na powrót sta­je się pięknym młodym aniołem

Niekiedy tak bardzo pragniemy stać się aniołami, że całkiem zapominamy o tym, by być dobrymi ludzmi...

średnia kreska ;p za mało anielskie twarze

fantastyczne

Skrzydła, włosy, figura i kompozycja grafiki bardzo udane ale twarze kobiet psują dobry efekt

Super