Za­palam znicz, już nie mam nic. To ko­niec, nie pot­ra­fię da­lej iść... To mo­ja mod­litwa. Mój najświętszy sak­ra­ment. Upadłam. Już nie wstanę. Ko­niec żywo­ta mo­jego. Amen.

a jed­nak wciąż się dziwiłam na­poty­kanym aniołom zaklętym w mat­czy­nych sukniach sze­les­tom błękit­nych skrzydeł i tym jej ciepłym dłoniom które ukołysać umiały pier­wszy dziecin­ny bunt

Co­raz więcej grała i śpiewała. Jej śpiew przy­pomi­nał krys­ta­liczny, zim­ny po­tok. Był orzeźwiający i świeży. Śpiewała jak jej ukocha­ny Anioł Mu­zyki…

Niech szczęścia chwile jak złote motyle płyną wśród wonnych róż, A ciernie,głogi co spotkasz u drogi, usuwa Ci Anioł Stróż. Niech w Twym sercu zawsze gości Bóg dobroci, Bóg miłości.

Władczyni nieba,czysta i niewinna