W og­rodzie wspom­nień, pielęgnuję kwiat naz­wa­ny "naszą przeszłością".

Wśród tej łąki wilgotnej od porannej rosy, Droga, którą co święto szli ludzie ze śpiewką, Idzie sobie Pan Jezus, wpółnagi i bosy Z wielkanocną w przebitej dłoni chorągiewką.

niby zwyczajnie a sama delikatość