Wojna, to po prostu ohyda. Nie ma na niej ani sprawiedliwych, an winnych. A dobrzy i źli są po obu stronach. Tylko ci dobrzy zwykle giną pierwsi.

Na po­lu walki tyl­ko jed­nos­tka, wzno­si wy­soko ra­miona Zwar­ta, go­towa stoi, pat­rząc jak idą Ma wspar­cie swej siły, od­wa­gi i Bo­ga Spraw­ne in­dy­widuum w mgnieniu oka ści­na głowy gni­dom

których rok w tej woj­nie nie różni już na­wet. Wątpli­wość gdzieś krąży i żołnie­rzy do de­zer­cji skłania.

Ska­zani z góry przez los na śmierć Jeśli przyszła ona w wal­ce to była słod­ka żołnier­skiej duszy Gorzej, jeśli w ka­tow­ni przy­padło wy­zionąć ducha

"Czy wychodząc z lufy, pocisk, krajobraz podziwia? Czy ma na to czas? Czy delektuje się zapachami wiatru, traw, igliwia? Czy je przeżywa? Kula mknęła szybko o obliczu zimnym, Dopadła piersi żołnierza o spojrzeniu niewinnym. Dopiero przebiwszy serce, uczuć wszelkich doznała, Zrozumiawszy swe przeznaczenie, gęstą krwią zapłakała... Lecz w ciele została..."/Atael

Mądre słowa.