Są rzeczy znane i nieznane, a pomiędzy nimi drzwi.

lus­tro od­bi­ja twarze, w smut­ku bar­wy ub­ra­ne nie unik­niemy zdarzeń, które są nam pi­sane jed­nak łat­wiej iść ra­zem, po ten zielo­ny ka­mień wte­dy każde skrzyżowa­nie, po­każe nam dobrą drogę

"Nie możesz wi­nić lus­tra za to, że od­bi­cie ci się nie podoba. "

Stanęłam przed gro­bem i zas­ta­nawiałam się co po­wie­dzieć. Czy "Cześć, co u ciebie?" było by od­po­wied­nie? Z dru­giej stro­ny prze­mawianie do zmarłego zaw­sze wy­dawało się mi głupie. Jak roz­ma­wiać z kimś, kto cię nie słyszy? I nag­le przy­pom­niałam so­bie te złe chwi­le, nie dob­re.

Nie te­raz! Błagam! Zos­tań ze mną na ziemi! Nie słuchaj cud­nych aniel­skich pieni! Wróć do mnie! Proszę! Nie od­chodź! NIE!!! Prze­cież ja Cię pot­rze­buję... Ja tak bar­dzo.... KOCHAM CIĘ!!!

Przebudź się - jesteś wolny, choćbyś jak w ziemi duch szedł dołem dookolny, przebudź się, jesteś wolny, zbudź tylko słuch.

gothic w wersji light:)