Chodziła po po­koju nies­po­koj­na. W sza­re paździer­ni­kowe po­połud­nie, w sta­rym, spra­nym swet­rze. Miotała po całym do­mu, w końcu poszła po cze­koladę. Pat­rzyła uk­radkiem na ze­garek, minęły już dwie mi­nuty. Po­myślała wte­dy, że to już ko­niec. Wyj­rzała przez ok­no, pa­dał deszcz.

Deszczo­wa dziewczyna smut­ne oczy ma, płacze ra­zem z deszczem i to­nie we łzach. Deszczo­wej dziewczynie, smut­no jest i źle, nikt jej nie rozumie...choć po­cie­szać chce.