pobocza dojrzałość kroczy poboczem – zdumiona, szurając opadłym listowiem idei, mierzwa historii, na której zapuściły korzenie obłuda i niegodziwość, pną się jak bluszcz po jońskiej kolumnie! nie znajdziesz tu prawdy, jest płocha na tyle, na ile obnażona! czasem błyśnie piękno, przechodząc boso, ledwo dotykając zachwytu, wprasza się do wiersza. w tej godzinie wyzwolenia, potrzebne jest skupienie, z drogi na wprost wdziera się ryk podróżujących, drążąc dziuplę w ciszy! Zofia Szydzik Odpowiedz