Czas, blis­ki ku­zyn wiat­ru, zboża mych dni kołysze I ku błęki­tom marzeń ciem­ne chmu­ry przy­goni A ja w tym pejzażu niknę, wtu­lona w pur­pu­ry ciszę Zmie­rzch obiet­nicę świ­tu po­całun­kiem składa na skro­ni.

piękny widok.