Wziąć swe skrzydła i szy­bować.... Tam, między chmu­rami, za marzeniami...

Trudno czasem znaleźć słowa, by opisać to, czym niebo - chce wypełnić pierwsze chwile, gdy świt ton poddaje śpiewom. Niebo staje się poezją, jakąś grą miłosnej pieśni, co potrafi tajną struną, wyczarować czułość w treści. /M. Polak/

Marze­nia są jak chmu­ry- wys­tar­czy lek­ki pod­much by zaczęły się oddalać.