I tu­taj jeszcze bla­do beżowy mo­tyl – Książe wios­ny, de­likat­nie pod­fru­wa, lek­ko przy­siada i przy­sypia. Tam da­lej nieco, wy­sokie i dum­ne gar­by dwa, siłą na pół roz­dzierają płótno niebies­kie. A i bla­dy półokrąg cier­pli­wie cze­kając spogląda na mnie z góry.