Każda droga ma swój ostateczny przystanek.

Tak mnie życie zaskakuje tak straszy że jak liść nieswobodnie w wichurę zla­tuję z drzewa. Tak ja­koś mi z tym Niedokładnie. I tak mi drętwo tak obco jak­bym różą była... ...bez kolców.

Stojąc na moście wspomnień, słysząc szum przeszłości, łapała łzy żalu, które spływały po liściach umierającej do niego miłości ...

Pop­rzez sze­lest liści i krop­le ro­sy na­tura opo­wiada nam swo­je losy... Nad­staw ucho na głębię istnienia...

Mu­minek wyob­ra­ził so­bie, że jest Buką. Zgięty wpół po­suwał się wol­no przez sto­sy mar­twych liści, a po­tem stanął, roz­pościerając wo­koło siebie mgłę. Wreszcie wes­tchnął i spoj­rzał tęsknie w ok­no. Czuł się naj­bar­dziej sa­mot­nym stworze­niem na świecie.

Budzę się w świecie, który ogar­nia mnie... mo­je ser­ce i duszę... Nie chcę go jed­nak zmieniać... nie pot­ra­fię żyć w in­nym świecie... tu­taj pot­ra­fię wal­czyć... choć cza­sem bra­kuje sił...i jak każdy upa­dam...

Ostatnie blaski jesieni na drzewach, Zachodnie słońce, lot dzikiego ptaka Wieszczą o innych krainach i niebach, Które zachwyca godzina jednaka.