Żal mi trzech świerków uschniętych za domem, i akordeonu brata Andrzeja, który już nie żyje. Jestem bez tego jak cień wierzby, która z ukłonem wpatruje się w trawy, w krople rosy, już teraz niczyje. Krów mi żal pogubionych na łące pod lasem, i kąpieli w rzece, która już nie płynie. Jestem bez tego strachem w polu, który czasem obdarte rękawy pod kapelusz wciśnie, w samotności zawyje. Żal mi pór roku z wiejskiego dzieciństwa, i Kąka piekarza, który już pączków nie rozdaje. Jestem bez tego jak mgła, która pod dom stary przyszła i pukając do okien, kogoś bliskiego udaje. Ścieżki mi żal wiodącej przez pola do stacji, i pociągów parowych, które z Gamerek Wielkich zabrano. Jestem bez tego jak stół biały z ostatniej kolacji w pokoju dzieciństwa, skąd Boga przez lustro wygnano.