Bryczką wśród wielkiej nocy i grzmotów nad nami. Pies na smyczy. Luzak kuleje, pełen wewnętrznej skargi: Ja także odczuwam, w mej czaszce jest poezja, Widzę na lodzie odciski palców i lepkie butelki. Oto jest ścieżka chrześcijanina, brukowana skorupami, jego życie błogosławione przez ciemnego baranka. Pędzimy od nocy do świtu, dopóki sny pojawiają się i nikną. Znów jest lato, znowu kwitną bzy, Rękaw służącego macza się w kawie, jak zawsze I obok, w altanie, pogodne szepty na temat: co zostało z inteligencji rosyjskiej Odpowiedz

☍☍☍ Poszumem myśli wraca wspomnień beztroski czas, gdy spokojnym ciepłem szumiał wysoki, sosnowy las. Na polnej drodze dwukołowa bryczka, parskanie konika... a zwabiona słodyczą pszczoła, nad uchem natrętnie bzyka ☍☍☍ /Maryla/ Odpowiedz