Ongiś mieliśmy obie dłonie pełne światła — strofy nocy, poruszone wody trącają znów skraj brzegu, chrapliwy, bezoki sen zwierząt w trzcinie po uścisku — potem stoimy zwróceni na zewnątrz ku zboczu, ku białemu niebu, przychodzącemu z zimnem ponad górą, kaskada świetna, i zdrętwiała, lód, jakby z góry, z gwiazd.