Dom, w którym nie rozbrzmiewa śmiech dzieci, jest martwy.

Idzie zima śpiącym lasem. Bo już święta są za pasem. Białe święta , mroźne święta. Kto z nas takie je pamięta.

Dom jest sześcianem dzieciństwa; dom jest kostką wzruszenia… ~ Zbigniew Herbert

A pamiętasz – jak z ciężkim sercem. Opuszczałaś próg swego domu. Jak żegnałaś się z ojcem… i matką. Ocierając łzy po kryjomu?.

W tych wszystkich głosach słyszę krzyk dziecka, przychodzącego na świat, wołanie o ojca i matkę, o ramiona, w których można by się ukryć; prośbę o miłość, dobroć i ciepło domu rodzinnego.

Po­kazałaś Dziec­ku, że Dom może być wszędzie, Gdzie miłość, zaufa­nie i sza­cunek będzie.

Nas­tała zi­ma w moim sercu, a ono tęskni za wiosną...