War­to trwać dla tych wszys­tkich chwil wy­pełnionych ra­dością nie do opi­sania. Kiedy każdy liść wy­daje się bar­dziej zielo­ny, każdy kwiat bar­dziej ko­loro­wy, a naj­większy ba­nał na­biera niepow­tarzal­ne­go sen­su.

A pod wieczór utrudzeni z lasu spiesznie powracają kosze puste, grzybów nie ma smętne miny wszyscy mają

Zanurzyć się w ogrody rudej jesieni...

o marchewkowym polu słyszałam,ale o marchewkowych drzewach jeszcze nie:)