Spoj­rze­nie oczu czułe i tkliwe,wes­tchnienie wios­ny ta­kie prawdziwe.Ławeczka w par­ku ku­si zalotnie,pew­nie bym siadła, lecz nie samotnie...:)

Gościu, siądź pod mym liściem, a odpocznij sobie! Nie dojdzie cię tu słońce, przyrzekam ja tobie, Choć się nawyżej wzbije, a proste promienie Ściągną pod swoje drzewa rozstrzelane cienie.\"