Lubisz też swoje żonkile, ach wiosno, przy Tobie ich tyle! W ogródku pod płotem ich wiele, Twoi wiosno przyjaciele.

Doprawdy, był to widok miły: Jak Drogi Mlecznej pasek biały, Linę bez końca utworzyły Na brzeg zatoki długą cały: Dziesięć tysięcy w rytm miarowy Wznosiło z wdziękiem złote głowy.

Sam wędrowałem, jak obłoczek Często sam płynie przez przestworza, Gdy nagle widok mnie zaskoczył Złotych żonkili tłumu, morza; Od wód jeziora aż po drzewa Tańczyły - wiatr im w takt powiewał.