nie dojedziemy nigdzie lecz ludzkość tego nieświadoma biegnie na oślep póki smierć nas nagle nie zatrzyma.

Każda droga napotkana bedzie w jednym kierunku i można jeżdzić po labiryncie naszego wizerunku wiec pedzimy wszyscy po drogach naszego życia spiesząc się a rozum nie nadąża za trybem serca bicia .

I po­dali so­bie ręce, gdzie pal­ce splotły dro­gi ich życia...

Samotne drzewo zawsze nastraja trochę nostalgicznie.