Siedzę na brze­gu me­go życia, ono jak morze, dziś wszys­tko może. Wczo­raj wzburzo­ne, jut­ro znów poczu­je brak końca, i tak jak piasek, mo­je myśli opa­dają gdzieś na dnie. Chodzę sa­mot­nie, mój wzrok w wpat­rzo­ny w lus­trzaną taflę.”