Swawolny tancerz, morski wiatr, wśród fal lazuru plącze, białe żagle, łabędzi sznur, pian grzywy - konie rącze. Aż po horyzont niesie w dal, gdzie promyk słońca ginie. Wytyczać chce dziewiczy szlak, płynącym po głębinie /Karmarg/

Żeglarz staje się człowiekiem, gdy wypadnie za burtę.

Wszystkie na prawo pochylone, bo mocno wieje z lewej strony.