Pokój duszy. Samotny wieczór zimowy, Ciemne postaci pasterzy przy starej sadzawce; Maleństwo w słomianej chacie; Zanurzało się oblicze w czarnej gorączce Święta noc. Albo kiedy on trzymając twardą dłoń ojca Cicho wstępował na mroczną Górę Kalwarii I w świtających framugach skalnych Błękitna postać człowieka szła przez swoją legendę Z rany pod sercem purpurowa toczyła się krew. O jak cicho wstał krzyż w ciemnej duszy. Miłość; tam w czarnych zakamarkach śnieg stopniał Niebieski wietrzyk ugrzązł w starym dzikim bzie W sklepieniu cienia drzewa orzechowego I chłopcu cicho pokazał się jego różowy anioł. Radość; tam w chłodnych pokojach Zabrzmiała wieczorna sonata W brązowym drewnianym belkowaniu Niebieski motyl wypełzał ze srebrnej lalki. O, bliskość śmierci. W kamiennych murach Schyliła się żółta głowa, przemilczając dziecko, Gdyż w tamtym marcu zginął księżyc.

Nie może się ukryć miasto położone na górze. Nie zapala się też światła i nie stawia pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim, którzy są w domu. (Mt.14b-15)