Cisza po­la leży w śniegu, ni sze­les­tu, ani biegu. Ani śla­du, ni powiewu, szept się scho­wał w cieniu krzewu. Czys­tość bieli się polami, mróz ma­luje się szronami, sen się przyk­rył pta­sim puchem, myśl zachwy­ca się bezruchem...

Dojdz do PIEKNA, nie pozwol SOBIE tego zabronic!

Wydajesz się martwy, zamknięty we własnej ciszy, ona podzwania rozwarciem ramion, unosisz stopy – odpływasz w prześwit, szukając blasku śladu zieleni wyciągasz ręce jak te konary. Chodź do mnie chodź uciekniemy ciszy