Na kar­tkach z ka­len­darza czas wys­ta­wia rachunki: za uczyn­ki, za słowa, za każdy uśmiech, za naj­mniej­szą łezkę ... Cza­sem coś da na kre­dyt, po­tem z na­wiązką weźmie ... A jed­nak, kiedy ko­lejną kar­tkę zry­wamy, może war­to do­cenić, że ją wy­pisa­no ...

Styczeń lo­dowa­ta i gorąca ta pora, po­ra no­wego is­tnienia i umierania, no­we wy­darze­nia i pogłębiania, no­we prze­myśle­nia i zniszczenia, no­we zna­jomości i zapomnienia, no­we uczu­cia i bez­tros­kie chwile, no­we, no­we te ko­lej­ne życie.

Rytmowi przebieg chwil powierzać, Apollinowym drżąc rozmysłem, Surowo składać i odmierzać Wysokim kunsztem słowa ścisłe.