Jabłoneczka biała, kwieciem się odziała. Obiecuje nam jabłuszka, jak je będzie miała. Mój wietrzyku miły, nie wiej z całej siły, nie otrącaj tego kwiecia, żeby jabłka były. /M. Konopnicka/

Ot­worzył jej drzwi Miał ta­kie cud­ne oczy Obyd­wo­je za­gubieni, nie pew­ni Ona czys­ta jak łza On star­szy mądrzej­szy Ona nic nie wie­działa A On py­tał ciągle py­tał Wszys­tko toczyło się po­woli Doj­rze­wało jak jabłko na jabłoni