Uk­ry­ta za horyzontem. Przed za­kolem nie dostrzeżesz. Wypływasz po­woli, za tobą mętna wo­da, przed tobą ot­warte morze. Lek­ka bry­za poz­wa­la roz­winąć żagle. Przes­ka­kujesz przybój. Na mos­tku brak róży wiatrów.

Na morzu myśli, człowiek pot­rze­buje żag­la i bry­zy, która go pop­ro­wadzi na którąś z „wysp dumania”.

Nie zmienisz wiat­ru , ale zaw­sze możesz us­ta­wić żagiel.