Lecz właśnie do te­go miej­sca Ucieka no­cami dusza Me­lodią skrzy­piących mostów Bez­wied­nie tam wie­dziona, Gdy pośród ulic gwar­nych Sa­mot­ność się lek­ko po­rusza, Azy­lem naj­wier­niej­szym Za­pom­nianej osa­dy ra­miona.