Obłoki, co z ziemi wstają i płyną w słońca blask złoty. Ach, one mi się być zdają skrzydłami mojej tęsknoty. Te białe skrzydła powiewne często nad ziemią obwianą. Łzy po nich spływają rzewne, czasami i tęczą zabłysną. /A. Asnyk/