Gdy wiatr wydmie jachtu białe żagle, zapomnimy o tym co na brzegu, o zmartwieniach, troskach i przeszłości i o życiu co umyka w biegu.

Cza­sami wiatr wiejący Nam w oczy może poz­wo­lić roz­winąć żagle.

Kołysał nas zachodni wiatr, Brzeg gdzieś za rufą został. I nagle ktoś jak papier zbladł: Sztorm idzie, panie bosman!

"Udaję się na poszu­kiwa­nie Wiel­kiego Byc Może"- po­wie­dział i odpłynął na bez­kres­ne niebiańskie morze...

Wrą fale, wicher oszalały Ze skrzypem czoło masztu gnie... I nie od szczęścia żagiel biały Ucieka, nie ku szczęściu mknie !

Gnany wiatrami przemierza świat.