Ale nie znalazłam jej. Wielkie wolne plemiona przemierzyły Wszystkie bezdrożne pola i lasy. Bardziej zrozumiały Od ich rozmów był dla mnie ich głos w deszczu i świergoty Jego nieustanne, i w słońcu, słońce skore, aby się uśmiechać, Rozebrane, krzyczące, aby się nigdy nie ubierać. Cisza dookoła hałasuje z dźwiękiem i popycha mnie Na każde miejsce, gdzie weszły tłumy, których nie widzę. Na koniec, w złości zapłakałam: Nie możesz Samotności, oszukiwać kogokolwiek tak często! Z obietnicą twych subtelniejszych, dobrych rzadko! W miejscach ulubionych przez ludzi radości szukam, Ale te, gdzie z pośpiechu nigdy nie byłeś, zapominam. “Kiedy ta chwila blisko i słodko zabrzmiała, Ponad ruchliwymi ulicami miasta, Głos Samotności powiedział sam do siebie: Kochając bliźniego, wyszłaś w końcu! W którą stronę?”

Ulicami nocy spacerują twoje marzenia.

Tam po ulic pus­ty­ni Tańczą wyb­lakłe lis­ty, Pod­muchem wes­tchnień ciężkich Znad ziemi unoszo­ne. W dworców pus­tych przys­ta­ni Nie cze­ka nikt na blis­kich, Gdzie żad­nej już z ka­mien­nic Nikt nie na­zywa do­mem.

W zar­dze­wiałej kamienicy gdzie Bóg na strychu mieszka człowiek człowieko­wi wilkiem gdy na szcze­bel wyżej wchodzą na dra­binie ludzkich marzeń szczerzą zęby zwłaszcza w nocy żeby nikt nie widział że brat bra­tu za­biera oddech by o je­den krok być dalej.