Os­tatnią wymówką było po­zos­ta­nie tu, te­raz nie ma żad­nej. Chciałabym krzyczeć do oceanu, tańczyć na deszczu z niewi­doczny­mi kos­tka­mi, za­marzać od chłodu wo­dy i trwać w chwi­li piękna całe życie. Odpowiedz

Trochę mnie to dzi­wi, że trze­ba wejść na szczyt góry by zo­baczyć, że na co dzień żyje­my w pięknym krajobrazie. Odpowiedz