Żółty słonecznik w studnię zagląda: - Jasne słoneczko, jak ja wyglada! - Może jest nawet z mojej rodziny…. - Pomyślał robiąc figlarne miny. -Kto to? Dziewczynka tu spaceruje, promienny uśmiech twarz jej maluje.

Jeszcze błękitu potrzeba, by oddech stał się spokojny. Przychylał dłońmi życzliwość, nie wzbudzał wzajemnej wojny. Jeszcze zieleni brakuje, co przetrze nadzieją oczy. Zobaczy szczęście przed sobą, gdy będziesz tak przy mnie kroczył. /Maryla/

"Więc chodź pomaluj mój świat. ..."