Po­dar­tym żag­lom wichrem cza­su nie sprzy­ja już bry­za uniesienia…

Ot­wieram swoją duszę, Tak spokojnie. Cisza. Mów do mnie! Wśród na­wałni­cy i burz, Mój okręt będzie dryfował Na pełnym morzu. Tak odważnie. Przy Tobie... Nie zab­raknie Mi wiat­ru w żaglach. Dopłyniemy do niez­na­nego lądu. Gdzie mie­szka szczęście.

Dry­fując po niez­ba­danych wo­dach na żag­lu zapomnienia.