- dziew­czy­no, przes­tań. to two­je ga­danie. dob­ra mój błąd, ale to tyl­ko krop­la w morzu. - ale tych kro­pel jest już ocean.

Wy­bacz mi że nie mam domu i drabiny na dachu by co noc siadać w fo­telu księżyca.

Jak­bym na ciem­nym, gra­fito­wym niebie uj­rzała od­da­laną o set­ki mil gwiaz­dkę. Jedną je­dyną, ale moją… Gwiaz­dkę.

Wier­sze me są obłud­ne, hi­pok­ryzją naszpi­kowa­ne, ok­reślają rzeczy­wis­tość, pod­kreślają mój tem­pe­rament.