Stoję sam pośród mi­liona trosek, Stoję tu pośród bólu górskich wiosek. Gdzie spoj­rzeć mam ? Wszędzie ty­le cierpienia, W ręku trzy­mam Śro­dek zapomnienia. Mała rzecz Niepo­zor­na z wyglądu Rzu­cam precz Osąd zdro­wego rozsądku.

W tak pięknej scenerii mogłabym zamieszkać choćby dziś )))

Mar­twio się we wsi ludzie, że wójt z tor­ba­my pódzie!